خاطرات فرزاد

حال دل مجنون و خم طره لیلی...آی لیلی ...آی لیلی

دل من خالی نیست

  دل من عاشق هر لحظه و هر جایی نیست

            بخدا این دل من هرزه هر راهی نیست...

دل من غافل نیست

   دل من لحظه ایی از فکر تو هم فارغ نیست

                                    دل من عاشق زیست!

دل من بیمار است

  دل من شیفته ی زلف پریشان شده ی عیِّار است

           دل من در طلب دیدن آن چشم سیاه آواره ست

 

دل من بیمار است...

                           دل تو بی عار است...!

                                                   فرزاد(ایلیا)     

پ.ن.1: دوست داشتم بعد از مدت ها خیلی از دوستانم رو(آخر هفته) ببینم که بخاطر امتحانات و کاراشون موفق به هماهنگی نشدم. (دو روز آتی تهران نیستم)فرصتی  بشه  یکم فکر کنم و ببینم الان کجا ایستادم!

پ.ن.2: اتفاق خوب دیگه این هفته برگشتن ک.(هم خونه سابقم) بعد از حدود یک سال از هند بود که چند ساعتی رو باهم بودیم و حرفای شنیدنی زیادی داشت.میگفت مردم فوق العاده شادی هستند و چیزی به مفهوم غم رو نمیشناسن.جالب اینکه هر جا میره از روی تارهای زیاد سفید موهاش میفهمن هندی نیست! (ولی می گفت کشور ترتمیزی نیست خیلی!)

پ.ن.3: به مفهوم واژه "مزیت نسبی"،"مزیت" و "نسبی" داشتم فکر می کردم،یه جورایی اذیتم می کنه احساس می کنم  پارادوکس داره توش...

پ.ن.4: تیتر انتخابی رو هم از یه آهنگ فولک که خواننده اش الان یادم نیست انتخاب کردم. "حال دل مجنون و خم طره لیلی...آ لیلی...آ لیلی..." که توی خوندنش (ی) آی لیلی خونده نمیشه.

 

   + فرزاد م ; ۱۱:٠۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٢/٢٩
comment نظرات ()