خاطرات فرزاد

در میان دو هیچ

باران می بارد هنوز

          و تو در زیر آلاچیق نشسته ایی ،خسته

                                                       در میان دو هیچ...

رهایش نمی کنی

           در میان دستانت

                        سیب گاز زده

در هم رفته

          ژولیده است

               گیسوان آفت زده...

و عجیب اینکه بر خود میبالد

            این فکر پوسیده.........

سیگاری میان دست ،

          اهدافی نشسته، پست

               و رهایش می کنی کجا؟

                               در زباله دان مغز؟

دود ، دود ، ابر ، ماه

     در شب تاریک و سیاه...

            می کِشم آخرین نخ را

              می خورم آخرین جرعه این زهر را

                   می کُشم آخرین سلول زنده محبت قلب را...

و ...

                                                          فرزاد (ایلیا)

پ.ن.1: این شعر ،کاملش رو نذاشتم اینجا!

چ.ن.1:موضوعش هم خودم نیستم .

پ.ن.2:احساس می کنم از خودم دارم دور میشم(بخصوص این هفته که گذشت) . 

پ.ن.3:یه زمان فکر می کردم اینجا همون کلبه ایی که می تونم فکرمو توش عریان کنم ،دریغ...!

پ.ن.4:اسم این شعر این بود:

 در میان دو هیچ

      روزگار می گذرانم

           به کنار آفتاب.......

   + فرزاد م ; ٧:٠٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/۱٠
comment نظرات ()