خاطرات فرزاد

دیوانه معروف شهر شوش

در این شب بارانی

 در این سکوت ناهنجار و کآرامی

    که دل سوی دوست تازد و عشق

                     عجب غمگین و تنهایم

                                                نه آن حد که تو پنداری

در آن خلوتگه غمگین

 به سردی لب شیرین

   به هنگام وداع از یار دیرینش

    دلم فریادها از خویش و بر خویشتن دارد

                                              نه آن سان که تو پنداری

به یادِ آن دم زیبا

 که یادم می رود آنجا

   که معشوق و مِی ام بر جایُ

      دل در جای دیگر ازلت دیرینه دارد

به کوی یار و با یارُ

       دلم آشفته از یارُ

         دلم از خویش بیزارُ

                 دلم ریش است!

                                      نه آنجا که تو پنداری

 

نه آن حد که تو پنداری

                 نه آن سان که تو پنداری

                                         نه آنجا که تو پنداری

دلم افزون این سوی تو را خواهد

        دلم افزون این حالِ تو را پرسد

           مرا با این همه دوری که آمرزد؟

               مرا با این همه جور و جفا آخر که آمرزد؟؟

من آن دیوانه شبرو!!!

      که مردم می گریزند از برش آرام و گاهی تند

در این خلوتگه خاموش

   ز ترس آشفته موی و صورت مغشوش

      : که این دیوانه است!،دیوانه ی معروف شهر شوش...!!!

                                                                                شعر از فرزاد

 

پ.ن.١: به یاد آن وقت ها که اشعارم را با نام مستعار ایلیا می نوشتم و شهرزاد میخواندند....

پ.ن.٢:خیلی اوقات یاد دوستیم که کتاب شعر از محمدعلی بهمنی به من هدیه کرد...،...

اسم کتاب: گاهی دلم برای خودم تنگ می شود!

   + فرزاد م ; ٩:٥٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱۸
comment نظرات ()