خاطرات فرزاد

قهوه سرد

تو قهوه سرد طلب می کنی ، چرا؟

                         انگار که جا مانده ایی از قطار خویش

من مانده ام که در فکر تو کِی

                        آسمان آبی است و آفتاب رنگ خویش

در کنار پنجره نشسته ای غمین

                        پهلوی غم بغل گرفته و در حال زار خویش

عیبم مکن که خرده گرفتی که تو

                    تیشه میزنی بر دست و ناله از روزگار خویش

                                                       واژگان از: فرزاد

اینو وقتی گفتم با نوعی از خوندن محسن نامجو توی ذهنم اومد،راستی این شعر ِ کلاسیک نیست،کاملا هم نو نیست!

سه شنبه یا چهار شنبه بود توی دانشکده با دوستی داشتم حرف می زدم، یه لحظه دیدم صورتش قرمز و حالش به نظر خوب نمیاد،صحبت رو موکول کردیم به بعدو رفت خونه.... ،خیلی شرایطش سخته و از نظر روحی تحت فشار،.......،توی خونه داشتم به شرایطش فکر میکردم که این شعر اومد!!!همین!...هر جای داستان این شعر اومدم بنویسم یه جوری حذف شد.

 

   + فرزاد م ; ۳:۱٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱٤
comment نظرات ()