خاطرات فرزاد

این آخرین شعر من

تو مرا یار دگر،بار دگر می بینی

      من تو را بارقه ی نور دگر می بینم!

من و این آه ِ سرد

        تو و این راه دراز

               و به کدامین آواز

                    من تو را می خوانم!

وز خودم می پرسم

         از خود خویشتنم

              که کجا رفت،چه شد؟

                    سرگذشت من و این شیدایی

اندر این صبحدم نافرجام

        وندر این ظلمت بی حدّ و نصاب

                                 من و این تنهایی...!

 

تو و آن یار دگر!  

                  من و این حسرت دیدار دگر!!!

 

اشک هایم جاریست

   گربه ی روی دیوار گریخت!

                       و من ِ تنها را....

                           به خودم باز سپرد!

آسمان ابری نیست

دل من خالی نیست

در باغ سبز را تو کجا باز کنی

         پس تو کی می خواهی ....... 

              سفره ایی از سخنت نزد من ِ تنها را

                                   تو کجا پیش دلم  باز کنی....؟

منم این عاشق پیر

              که چُنین می گریم!

تو پریای منی،

     کعبه آمالم...

         در پس ِاین تصویر

                من تو را می بینم

من به تو لولی وَش ِ بی همتا

                گاه می اندیشم....

                   "به تو ای سراپا همه خوبی

                          به تو می اندیشم......."                      

                             و به چشمان ِ سیاهت که هنوز

                                   آینه دار ِدل شیدای من است....

ای پریا تو بخند

      ای پریا تو بمان

       معنای زندگانی را تو بده....

         

           من تو را بیشتر از خویشتنم

                                              دوست می دارم، آه.....

                                

                                              شعر از فرزاد    

 

پ.ن.١: واژه بار در سطر اول: بار روی شانه ها

پ.ن.٢:ظلمت در پارگراف چهارم: عاشق، نور وجود معشوق راطلب می کند

پ.ن.٣:شعر رو چندین ماه ِ پیش گفتم.

پ.ن.۴:صادقانه میگم اگه مایل بودین که نظر بدید ،در نظر دادن راحت باشید(هر چیزی دوست دارید بگید)

پ.ن.۵: به یاد "ادریس و هستی" که در دیگر سو هستند و مدت هاست که ندیدمشون اون موقع گفتمش،ماه ها پیش. 

   + فرزاد م ; ٥:٢٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱٢
comment نظرات ()