خاطرات فرزاد

عمری بر پیمانه

شنیدُم که قشنگه اون دو چشمون سیاهت

شنیدُم که بلند ابرو و گیس ِ کمندت

شنیدُم که غمی عاشق نمی شی

شنیدُم از غمت فارق نمی شی

شنیدُم که چشات دنبال یار ِ 

دلُم ایخود بدونُم این چه کاره

شنیدُم که قدِ یارُم بلندِ

به مژگون سیه سیم کِرد خنده(برایم خندید)

شنیدُم از مُنم دوریت گروته(گرفته)

به صحرا رتیُ گه سوی بوته(رتی:رفتی)

شنیدم که غمت هجران یار ِ

اوشی سازی بزن این یاد یار ِ

شنیدُم کاسه چشمت ز خونه

دل بی بی ز کردارت غمونه

شنیدُم لحظه ایی خوابی نداری

دگر در چشم خود آبی نداری

شنیدم که غمت ویرانه ات کرد

ز حرف فاسقان آواره ات کرد

 

*شنیدم که لب رودخونه میری

برای دیدن تنگ بلورت

شنیدم که دلت پاک چو دریا

ایدونم خسته ایی از حرف دنیا

شنیدم که دلت خستست ز گلدون

بیا و بر دلت باغی بنا کن

شنیدم که دلت خورشیدُ میخواد

به یاد حضرتش یاسین میخواد

 

شنیدُم آرزوهات آی بلند ِ

                                به مژگون سیه سیم کِرد خنده

                                                      فرزاد(ایلیا)

پ.ن.١: نمی دونم چرا این شعر قدیمی نوشتم ،گویشش فکر کنم یه جورایی نزدیک به بختیاری باشه اگه اشتباه نکنم.

پ.ن.٢: گاهی یاد باباطاهر میفتم،فضای بارگاهش چقدر آرامش توی آسمونش بود،چقدر صداقت توی شعراش پرو بال میکشه،چقدر گرم میشدم زمستون از صدای تار کسی که بالای سرش میزد...چقدر احساس میکردم قدم به قدم تا دم در همراه همه میومد...چقدر عریان بود روحش از تمام اون چیزهایی که من توش گرفتارم، و افکارم....

پ.ن.۴: از جایی که ستاره زدم جز این شعر نبود، پیمانه: پیاله

   + فرزاد م ; ٩:٠۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۸/٢٩
comment نظرات ()

کمی تا قسمتی ابری

بگذار تا نگریم چون ابر

      که چون می گذرد روزگار

                و صدای آسمان زیبا تر است

صدای نت های موسیقی روحم را بیقرار می کند .برای خودم هم لرزش دستانم در پس صدایش تعجب برانگیز شده، ریزترین ارتعاشاتش را نه تنها روح ،بلکه جسمم هم پاسخ می دهد،می لرزد، بند بند انگشتانش را به رخم میکشد، گو اینکه صدای ماوراییش مرا هم مسخ کرده ،به قربانگاه برده و هر سه ما را که سال هاست از هم بیخبریم از تعلق جدا می کند، رها می کند...روح و جسم و من را...

احساس می کنم روحم دیگر به منطق خشک ذهنم جوابی نمی دهد،

نمی دانی چه زیباست آن لحظه که در تقابل این دو خود را غرق می کنم ،

 غرقه میشوم

      زنده می شوم

          نجات پیدا میکنم....

                سکوت می کنم

                     می خندم

                        خودم را نهان می کنم،

                                        در پس تک تک لحظه ها...!

به قولش "سکوت سرشار از ناگفته هاست" پس بگذار همچنان "لبخند را بر لبانم جراحی کنم"،...

پ.ن.١:دوست داشتم حمید جان(خوابگاه) ازت عذر خواهی کنم...(حمید نه آنکه او را میشناسیدش)

اهل کاشان است

   روزگارش بد نیست

       دلی دارد پاک تر از رقص نسیم

         که با دریا و بهار

            تا خدا می خندد...!

بخاطر اون شب که بعد از اینکه بچه ها رفتن تا صبح حرف زدیم و من نتونستم سکوتم رو نگه دارم و با حرفام و دغدغه هام بار ها اشک رو به چشمات مهمان کردم و چه صادقانه تو هم قبول کردی بهشون کمک کنی و بهشون درس بدی...

*تا خدا می خندد یعنی: صدایش را خدا هم میشنود(نمی دونم یه احساس توی دلم بود توضیح ندادنش راحت تره)

پ.ن.٢:یک تشکر از "فروغ" و "شاملو" می ماند بابت استفاده از دو جمله از این بزرگان ادب و یک عذر خواهی هم از "سهراب" که آهنگ شعرش را با واژگان خود، آلودم.

هر چند بعید می دانم روح بلندش تا دغدغه گل شدن آب هست دلگیر من باشد...

پ.ن.٣: حس خفته ایی از دغدغه هایم را دارد این روز ها...

تو نگاهم کردی

     و مرا سرما برد

کاش میدانستی

    ای شکوفندگی ساده یاس

        که بهار فصل گل وا شدن تنها نیست

من چه باید بکنم با نفس شوق پرستو هایی

                            که به دلواپسی باغ نمی اندیشند...

*شاید سکوت...!

   + فرزاد م ; ٩:٤٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۸/٢٤
comment نظرات ()

انتظار

در آخور فکرم

 بوی علفی دیگر مرا مست نمی کند

             رنگ زرد یونجه ای

                 مرا از خود وز هر چه هست

                                          رهایم نمی کند...

صدای اسب در آخور کنار در

   بوی باران، بوی چوب نم کشیده ی در

     در سحرگاه که آفتاب را در پس یک شب طوفانی می بینم

              مرا دیگر جایی نمی برند

                     از خود جدایم نمی کنند

                          به سوی تو صدایم نمی کنند

سطرها پر می شوند و می روند

    و من ،اینجا،بسته، بدین ستون که خسته تر از من است 

                منتظر مانده ام

                        در انتظار تو.....

                                                             فرزاد(ایلیا)

   + فرزاد م ; ۱۱:۱۱ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۸/۱٩
comment نظرات ()

رفت

کنده شد یک برگ از درخت وجود،

                          هَه!!(نیشخند)،

                                  صدای خنده،

                                         سکوت......

 اینها را چهار نفر گفتند

       و تو بی توجه به احساس نداشته شان رفتی

                                                    امّا چه زود...

                                                      

                                                         فرزاد(ایلیا)

پ.ن.: ...

   + فرزاد م ; ۱٢:٢٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/۸/٧
comment نظرات ()