خاطرات فرزاد

در تفسیر این سخن :دوست داشتن از عشق برتر است...

می گویند دوست داشتن از عشق برتر است...

در نگاه من امّا...

دوست داشتن آبی است و گاهی آنقدر سبز که عشق برایت زرد می شود و گاه آنقدر صورتی.....که صورت کسی را برایت به یاد می آورد...

و گاه آنقدر بنفش که به یاد بنفشه های درون باغچه ات می افتی که...،دانه دانه آنها را برای چه کسی کاشته ای...

و گاه آنقدر سیاه که دوست داری رنگ دیگری شود...

دوست داشتن دوستی ست و دوستی چه زیباست،...

به زیبایی راه رفتن یک کودک نوپا در گاهواره ی زندگی،...

و به زیبایی قطره های بلورین و اشک گونه ی آسمان در غم فردا...

و گاه به زیبایی صدای امواج دریا ،آن هنگام که به شن های ساحل ذهن تو برخورد می کند...

و تو ،آری خود تو

        با اشک هایت

            آن دریاها را به یاد من پر می کنی!...

                   و تو چه عاشقانه این کار را انجام می دهی...!

دوست داشتن بسیار زیباتر است ،اگر...

   به صدای تو...

  آهسته زیر گوش من نجوا کند که

  دوست داشتن از عشق برتر است و من تو را دوست دارم...

 

                                                        فرزاد(ایلیا)

 

 

پ.ن.:***گاهی دلم میخواد دوستاییم که میشناسن منو اینجا رو کمتر بخونن یا حداقل تفسیر نکنن! این متن رو مثلا امشب گذاشتم چون به یکی از دوستای بلاگ نویس قول داده بودم میذارمش! از یه طرف هیچ ارتباطی با حال الانم یا شرایطی که توشم (که کسی از شما دوستای نزدیکم هم نمیدونه،حتی م.ر که الان یک ساعتی باهم تلفنی حرف زدیم) نداره! ولی به قول پی نوشت ٣ دارم غرق می! (شَوَم رو ننوشتم چون نویسنده اون موقع غرق شده). 

 

                 

   + فرزاد م ; ۱:۳٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/٢٩
comment نظرات ()

دیوانه معروف شهر شوش

در این شب بارانی

 در این سکوت ناهنجار و کآرامی

    که دل سوی دوست تازد و عشق

                     عجب غمگین و تنهایم

                                                نه آن حد که تو پنداری

در آن خلوتگه غمگین

 به سردی لب شیرین

   به هنگام وداع از یار دیرینش

    دلم فریادها از خویش و بر خویشتن دارد

                                              نه آن سان که تو پنداری

به یادِ آن دم زیبا

 که یادم می رود آنجا

   که معشوق و مِی ام بر جایُ

      دل در جای دیگر ازلت دیرینه دارد

به کوی یار و با یارُ

       دلم آشفته از یارُ

         دلم از خویش بیزارُ

                 دلم ریش است!

                                      نه آنجا که تو پنداری

 

نه آن حد که تو پنداری

                 نه آن سان که تو پنداری

                                         نه آنجا که تو پنداری

دلم افزون این سوی تو را خواهد

        دلم افزون این حالِ تو را پرسد

           مرا با این همه دوری که آمرزد؟

               مرا با این همه جور و جفا آخر که آمرزد؟؟

من آن دیوانه شبرو!!!

      که مردم می گریزند از برش آرام و گاهی تند

در این خلوتگه خاموش

   ز ترس آشفته موی و صورت مغشوش

      : که این دیوانه است!،دیوانه ی معروف شهر شوش...!!!

                                                                                شعر از فرزاد

 

پ.ن.١: به یاد آن وقت ها که اشعارم را با نام مستعار ایلیا می نوشتم و شهرزاد میخواندند....

پ.ن.٢:خیلی اوقات یاد دوستیم که کتاب شعر از محمدعلی بهمنی به من هدیه کرد...،...

اسم کتاب: گاهی دلم برای خودم تنگ می شود!

   + فرزاد م ; ٩:٥٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱۸
comment نظرات ()

قهوه سرد

تو قهوه سرد طلب می کنی ، چرا؟

                         انگار که جا مانده ایی از قطار خویش

من مانده ام که در فکر تو کِی

                        آسمان آبی است و آفتاب رنگ خویش

در کنار پنجره نشسته ای غمین

                        پهلوی غم بغل گرفته و در حال زار خویش

عیبم مکن که خرده گرفتی که تو

                    تیشه میزنی بر دست و ناله از روزگار خویش

                                                       واژگان از: فرزاد

اینو وقتی گفتم با نوعی از خوندن محسن نامجو توی ذهنم اومد،راستی این شعر ِ کلاسیک نیست،کاملا هم نو نیست!

سه شنبه یا چهار شنبه بود توی دانشکده با دوستی داشتم حرف می زدم، یه لحظه دیدم صورتش قرمز و حالش به نظر خوب نمیاد،صحبت رو موکول کردیم به بعدو رفت خونه.... ،خیلی شرایطش سخته و از نظر روحی تحت فشار،.......،توی خونه داشتم به شرایطش فکر میکردم که این شعر اومد!!!همین!...هر جای داستان این شعر اومدم بنویسم یه جوری حذف شد.

 

   + فرزاد م ; ۳:۱٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱٤
comment نظرات ()

این آخرین شعر من

تو مرا یار دگر،بار دگر می بینی

      من تو را بارقه ی نور دگر می بینم!

من و این آه ِ سرد

        تو و این راه دراز

               و به کدامین آواز

                    من تو را می خوانم!

وز خودم می پرسم

         از خود خویشتنم

              که کجا رفت،چه شد؟

                    سرگذشت من و این شیدایی

اندر این صبحدم نافرجام

        وندر این ظلمت بی حدّ و نصاب

                                 من و این تنهایی...!

 

تو و آن یار دگر!  

                  من و این حسرت دیدار دگر!!!

 

اشک هایم جاریست

   گربه ی روی دیوار گریخت!

                       و من ِ تنها را....

                           به خودم باز سپرد!

آسمان ابری نیست

دل من خالی نیست

در باغ سبز را تو کجا باز کنی

         پس تو کی می خواهی ....... 

              سفره ایی از سخنت نزد من ِ تنها را

                                   تو کجا پیش دلم  باز کنی....؟

منم این عاشق پیر

              که چُنین می گریم!

تو پریای منی،

     کعبه آمالم...

         در پس ِاین تصویر

                من تو را می بینم

من به تو لولی وَش ِ بی همتا

                گاه می اندیشم....

                   "به تو ای سراپا همه خوبی

                          به تو می اندیشم......."                      

                             و به چشمان ِ سیاهت که هنوز

                                   آینه دار ِدل شیدای من است....

ای پریا تو بخند

      ای پریا تو بمان

       معنای زندگانی را تو بده....

         

           من تو را بیشتر از خویشتنم

                                              دوست می دارم، آه.....

                                

                                              شعر از فرزاد    

 

پ.ن.١: واژه بار در سطر اول: بار روی شانه ها

پ.ن.٢:ظلمت در پارگراف چهارم: عاشق، نور وجود معشوق راطلب می کند

پ.ن.٣:شعر رو چندین ماه ِ پیش گفتم.

پ.ن.۴:صادقانه میگم اگه مایل بودین که نظر بدید ،در نظر دادن راحت باشید(هر چیزی دوست دارید بگید)

پ.ن.۵: به یاد "ادریس و هستی" که در دیگر سو هستند و مدت هاست که ندیدمشون اون موقع گفتمش،ماه ها پیش. 

   + فرزاد م ; ٥:٢٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱٢
comment نظرات ()

وقتی از مرگ دوستی شاد میشویم(به یاد م.ط)

سه‌شنبه، ۱٠ شهریور ۱۳۸۸  - ٧:۵۵ ‎ب.ظ    نظر خصوصی 

سلام
نمیدونی من کیه ام یا ایتقدر بی معرفت شدی که ما رو دوست نداری تخویل بگیری؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
التماس دعا البته وقتی از تحت توحش امدی بیرون و به زیبایی های دنیا فکر کردی و اون شراب را نوشیدی
یا علی
نویسنده: نمیدونی

پ.ن. تحت توحش واژه ایی متداول در فرهنگ لغات دوستان دانشکده ایی قدیم می باشد.(دوستان برقی از من بگذرند) 

سلام (در جواب کامنت بالا مینویسم،کامنت عینن کپی پیست شده)

تو رو نمیشناسم! می دونی از کی؟ از همون موقع که باهم سر یه نیمکت می نشستیم. نمی شناسمت از وقتی که خیلی از غروبا با هم، یا با خلیل سه تایی می رفتیم خونه. نمیشناسمت از همون کارگروهیای توی مدرسه. نمی شناسمت، حتی با اینکه با هم  بارها سفر رفتیم طالقان،شهریار،اصفهان و...

، از همون موقع ها بود که نشناختنم اوج گرفت...از اون شبایی که بره یه سفر کاری دو تایی رفتیم یزد،اون شب تو خسته بودیُ زود خوابت برد،بره همینم یادت نیست ستاره ها رو! مطمءنّم اونا هم باور نمی کنن اگه بهشون بگم، دیگه ندیدمت تا آخرین بار که تو وزارت علوم بود،یادته؟ یه ساعت منتظر یه کارمند بودم تا بیاد ازش یه سوال کنم، وقتیم اومد و اتفاقی تو هم باهاش رسیدی اینقدر  باهات صمیمی رفتار کرد که احساس کردم دیگه نمی شناسمت! و خداحافظیمون همون روز! سر خ ایران زمین پایین تر از وزارت خونه،که تو رفتی پایین(میدان شهرک)که دنبال بلیط هواپیما باشی،منم رفتم بالا که برم خونه! اون روز و اون لحظه رو خوب یادمه چون تو برام مردی...!

شاید باورت نشه،شاید برات سخت باشه وقتی اینارو میخونی ولی اطمینان دارم توی تمام اون لحظه هایی که برات گفتم با اینکه همیشه میدونستم آینده ی روشنی داری ولی شاید هیچ وقت فکر نمی کردم به این نقطه تو زندگیت برسی...

اون روز سر چهار راه وقت خداحافظی یکی دیگه جلوم ایستاده بود نه تویی که میشناختم سال ها،اینو از چشمات فهمیدم،پر از شور بود،پر از هیجان...برقش با تمام اون سالها فرق داشت، از دنیایی می گفت که می خواست بره و کشف کنه...

تو برام مرده بودی چیزی که دیدم یه روح تازه بود،...و بالاخره هم رفتی،مطمأنم هیچ کدوم اون ستاره ها هم باور نمی کنن اون پسر کوچولویی که میشناختن الان تو یکی از دانشگاه های خوب دنیا داره درس میخونه و اینقدر موفق ِ! شایدم میدونستنُ به من نگفتن! آخه همه حرفاشون یه چشمکم کنارش داره!

پ.ن.١: یه عذر خواهی از م.ط چون بالاخره یه ده بیست باری توی متن کشتمت.البته تو که خون به پشه هم نمیدی!

پ.ن.٢:شاید من و محمد.ب یه سر اومدیم پیشت،نترس خرجمون میدیم،دُنگیَم باشه ما راضیم.

پ.ن.٣:برات بهترینارو می خوام.عزیزی...

پ.ن.۴:یاد رودکی هم بخیر وقتی با این شعر سلطان رو به پایتخت برگردوند.

بوی جوی مولیان آید همی 

 یاد یار مهربان آید همی

ریگ آموی و درشتی های او

در کنارم پرنیان آید همی                 رودکی

پ.ن.۵: یک ایمیل یا تلفن ازخود بجا بگذار در این پست های خصوصی

   + فرزاد م ; ۱:۱٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱۱
comment نظرات ()

هپروتم را نمی فروشم!!

چند روزی ِ یکی از دوستام میخواد بزور باعث تغییر من بشه! (البته از دیدگاه خودش) باهام  بحث میکنه و من فقط نگاش میکنم ،کاملا صامت! ...کاش منم این همت تو کارام داشتم ! نمیدونم چه جوری به این نتیجه میرسه که من حرفاش قبول ندارم و ادامه میده(البته خوب یه بخش عمده ایی رو قبول ندارم) ولی جز لبخند(نه نیشخند) چیزی تحویلش ندادم...

امروز تو خونه داشتم بهش فکر میکردم که یه جوری قضیه رو تموم کنم ولی نمیخواستم ناراحت شه ازم...دنبال این میگشتم چی بهش بگم که ضمیر ناخودآگاهم (!)طبق معمول خودش انداخت وسط و اینارو گفت:

شیخا ز من بگذر که من

                               از خویش نگذشتم هنوز

صد ها حجاب است روی من

                               عمریست من مستم هنوز...

words(poems) by: me

آره، شاید اینو بهش بگم،بهش بگم که دوست دارم گاهی خیلیم هوشیار نباشم،خیلی تو جزییات غرق نشم و وسواس نشون ندم. 

پ.ن.1: یه آهنگ فوق العاده تو گوشمِ  ،داره منو میبره! آهنگ I do it for you از Brian Adams ،

Every thing I do,I do it for you....

پ.ن.2: خیلی اوقات فکر میکنم این جور بحثا آدما رو به جای نزدیک کردن دور می کنه، امیدوارم از من دلخور نشه...(تحت تاثیر آهنگم هنوز)

   + فرزاد م ; ۳:٥٢ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۱٠
comment نظرات ()

جلل خالق(با لهجه ترکی غلیظ بخوانید) البته فقط تیتر رو!

ز من دل میبری تا دل ستانی

دل بگرفته را تو می رهانی

در آغوشت دمی از هوش رفتم 

منِ ویرانه را تا کی دوانی...

words by: me 

امروز واقعا تعجب کردم از کامنتا! همسنگرای قدیم مدرسه کامنت گذاشته بودن! البته متحیر بودم اول، که نکنه گوگل خاسته یه حالی به بلاگ بنده بدهُ ما رو در search کیورد(key word)   در صدر نتایج واژه خاطرات قرار بده که خوب اندیشیدیم دیدم از این موتورهای جستجو اجنبی این حرکات بعیده! مگر اینکه ناخواسته سیاسی نوشته باشمُ دشمن خواسته باشه توی بوق کنه!!

بسی مشعوف شدیم! وعده دیدار جمعه! دلمان از دلتنکگی تک تکتان ناگاه قپید!

 شعر را هم در یادتان سرودیم...

پ.ن.١: جمعه منزل مهندس ح.س همه دعوتن!!!(دوستای مدرسه)

پ.ن.٢:بلاگ دوستی رو هم از دوستان قدیمُ لینک کردم ،اسمش گذاشتم حس متفاوت بودن!

   + فرزاد م ; ٢:٢٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٦/٥
comment نظرات ()